De afgelopen nacht raasde alles om het huis, de wind, en ook de regen sloeg om zich heen. Herfstgeweld en wat losse dromen daar tussendoor. Klik - de bedlamp aan en de wekkerradio uit.
Een nieuwe dag, mijn lief heeft buikpijn, pijn, dat zie ik aan haar ogen. Ze zegt niets, maar zegt genoeg.
Vandaag maar eens naar de huisarts, de opluchting klinkt door in haar stem, als ze me belt, er wordt onderzocht, er wordt gekeken. Maar ook voor mij toch: stil maak ik me zorgen over dingen die komen gaan, nu kijkt iemand mee. Dat helpt.
Zo ben ik halverwege de dag, vanmiddag met mijn lief thuis, de start van een week.
maandag 16 september 2013
zondag 15 september 2013
13-08-2013 Schuurpapier - goudvissen
Cees en Albert kanjers zijn het, twee karakters, twee geweldenaars.
Elke morgen zie ik hen en ben weer stomverbaasd dat ze elke keer weer dwingen tot kijken, tot opnieuw het al het bekende opnieuw te bekijken, alsof je het voor de eerste keer zag.
Natuurlijk moet je het met Cees en Albert wel in verhouding zien. Het zijn geen woest getatoeëerde breedgeschouderde testosteron-kanonnen. Nee dan verwacht ik nog eerder dat Albert nog eens uit de kast komt gezien zijn nogal bonte schubbig uitbundige kledingstijl.
Natuurlijk moet je het met Cees en Albert wel in verhouding zien. Het zijn geen woest getatoeëerde breedgeschouderde testosteron-kanonnen. Nee dan verwacht ik nog eerder dat Albert nog eens uit de kast komt gezien zijn nogal bonte schubbig uitbundige kledingstijl.
15 september 2013 Schuurpapier - met hart en ziel
En zo verzon ik een maand geleden een dagelijks ritueel: schrijven tegen of met alles dat schuurt. Maar de woorden liepen niet uit mijn vingertoppen. Het is was belachelijk en akelig stil tot: van binnenuit iets flakkert, zich ineens laat zien.
Hop! Typen, nu....
Hop! Typen, nu....
Vandaag: met hart en ziel geef ik me over aan de liedjes en de taal. En met hart en ziel aan de zon in mijn rug en de mensen om mij heen. En was daar ineens van binnenin een stemmetje of was het een woeste brul? Wat is er veel te zeggen over vandaag over lieve mensen die volstrekt vrij delen ik,jij en wij.
Zo nam ik mij nu dus maar voor dit jaar, elke dag doen, gaan met hart en ziel, met alles.
Oef! Geldt dit ook voor het huishouden, en de was, de ramen lappen, het hout hakken, óók met hart en ziel?
Ja, ook met hart en ziel, maar vooral ook blijven zien, voelen én geloven met hart en ziel.
Wel, ik doe mijn best.
Echt!
Echt!
maandag 12 augustus 2013
12-08-2013 Schuurpapier - voor het slapen gaan.
Vond dagboeken iets voor meisjes van 13 bijvoorbeeld, maar aangezien mijn vrouw dagelijks versjes schrijft én geen 13 meer is, dacht ik waarom ook niet. Schrijf ik op wat er dagelijks gebeurt, om mij heen, wat me verwondert, blij maakt of irriteert, zeg maar wat er dagelijks langs ons schuurt aan indrukken in de vorm van beeld geluid en geur. Laten we vooral de laatste niet vergeten.
Dus...
Draaien en woelen in bed.
Zo vlak nadat het bedlampje uitgaat, de nog koude lakens nog niet zijn opgewarmd door het lijf, bespringen mij de gedachten, die hoe onzinnig ook, in het donker vervormen van zwak hersenspinsel naar absolute logica. Zijn die gedachten soms beestjes die zich nestelen op het kussen en bij de eerste ademteug van een mens en zich via de neusholte een weg banen naar mijn brein? Ongelofelijk! Volgens mij paren die beestjes daarna ook nog, want eenmaal binnen worden het er alleen maar meer.
Probeer ze dan te schoppen, of te slaan, maar dat werkt niet. En vermanend toespreken ook al niet:. Het geteisem blijft geoefend tergen en drukken met hele kleine voetjes daar waar juist het pijnpunt zit.
Ik klauter het bed uit, loop naar beneden, doe een lamp aan in de keuken en neem een groot glas water.
Nu vermoed ik dat lamp-aan door deze soort wordt gezien als een vooraankondiging van een snel-verdwijning. Hoeveel het er ook zijn: als het peertje haar stralen zend, geen verzinsel of spinsel te bekennen: waar zijn die zotte dingen heen? Zijn ze nu helemaal verdampt?
Waren ze er dan eigenlijk wel? Aaah gék word je ervan. Besluit nu dat ze er niet zijn. Tot, tot het licht uitgaat.
woensdag 24 juli 2013
Mensenzoem in de 2e klas
De trein is een tijdelijke woning. Dan gonzen stemmen, wordt er gelachen en misschien wel ergens stil gehuild. Het is machtig alles te horen als één klonterende mensenzoem, er is niets te begrijpen, maar er is een gezamenlijk een geluid een sfeer, iets als een vijfklank, een toon die boven ons zweeft, de schoonheid van wat een groep mensen samen doet.
woensdag 20 maart 2013
22-03: Soms zou je willen zeggen:
Wat zeg je tegen de zoekende jonge mens, die uit al die keuzes, geen keuze maken kan?
Zeg:
"Ga naar huis, maai het gras, lap de ramen, leer koken, bouw een vlot, neem een baan, bezoek de zieken, doe je huiswerk, en als je dan klaar bent: lees een boek. Jouw stad is het niet verplicht om jou te vermaken en evenmin ben ik verantwoordelijk voor jouw plezier of geluk.
De wereld is niet verplicht jou te onderhouden, jij bent iets verplicht aan de wereld.
Je geeft de wereld jouw tijd, energie en talent, zodat niemand meer oorlog kent, of ziekte of eenzaamheid.
Met andere woorden: wordt groot, je bent geen huil-baby meer, stap uit je droom-wereld en ontwikkel ruggegraat. Gedraag je als een verantwoordelijk mens. Jij bent belangrijk en gewenst en nodig. Het is te laat om nog een beetje rond te dwalen en te wachten of iemand iets eens zal doen. Eens is nu en die iemand ben jij!"
Maar ik kan er naast zitten! :-)
* Vrij naar een korte tekst die ik vond op internet.
Zeg:
"Ga naar huis, maai het gras, lap de ramen, leer koken, bouw een vlot, neem een baan, bezoek de zieken, doe je huiswerk, en als je dan klaar bent: lees een boek. Jouw stad is het niet verplicht om jou te vermaken en evenmin ben ik verantwoordelijk voor jouw plezier of geluk.
De wereld is niet verplicht jou te onderhouden, jij bent iets verplicht aan de wereld.
Je geeft de wereld jouw tijd, energie en talent, zodat niemand meer oorlog kent, of ziekte of eenzaamheid.
Met andere woorden: wordt groot, je bent geen huil-baby meer, stap uit je droom-wereld en ontwikkel ruggegraat. Gedraag je als een verantwoordelijk mens. Jij bent belangrijk en gewenst en nodig. Het is te laat om nog een beetje rond te dwalen en te wachten of iemand iets eens zal doen. Eens is nu en die iemand ben jij!"
Maar ik kan er naast zitten! :-)
* Vrij naar een korte tekst die ik vond op internet.
21-03: Brillendoekje voor de geest
De ochtend kent vele riten zoals het ontbijt en kent ook vaste teksten.
Het verzorgen, voeden en reinigen van het vege lijf.
Vaststellen dat je lief er is - zo blij - en de dieren die ons huis bevolken.
Naar buiten kijkend dacht ik: heb ik ook een vaste rite voor de geest?
Iets wat ons bepaald bij hoe ik er van binnen voor sta?
Welke gedachten bevolken mijn cellen,
en hoe zindelijk of zinvol zijn die, en wanneer roep ik de gedachten toe?
Is er ruimte voor het dagelijks reinigen van de geest?
Ja: bidden, bidden is mijn brillendoekje voor de geest.
Wat je dagelijks zou moeten doen, en soms overslaat, mindert dan niet het zicht?
Mijn voornemen voor de ochtend dus:
naast het poetsen van mijn tanden poets ik elke morgen ook de geest.
Het verzorgen, voeden en reinigen van het vege lijf.
Vaststellen dat je lief er is - zo blij - en de dieren die ons huis bevolken.
Naar buiten kijkend dacht ik: heb ik ook een vaste rite voor de geest?
Iets wat ons bepaald bij hoe ik er van binnen voor sta?
Welke gedachten bevolken mijn cellen,
en hoe zindelijk of zinvol zijn die, en wanneer roep ik de gedachten toe?
Is er ruimte voor het dagelijks reinigen van de geest?
Ja: bidden, bidden is mijn brillendoekje voor de geest.
Wat je dagelijks zou moeten doen, en soms overslaat, mindert dan niet het zicht?
Mijn voornemen voor de ochtend dus:
naast het poetsen van mijn tanden poets ik elke morgen ook de geest.
maandag 18 maart 2013
19-3: Lief versje
Ik hou van haar zoveel
Ze is zo mooi
Ze is zoveel
Ik hou van haar veel
Ze is zo lief
Ze is heel veel
Ik hou van haar zo
Zoals ze is
Ze is zo
Zo LIEF
Ze is zo mooi
Ze is zoveel
Ik hou van haar veel
Ze is zo lief
Ze is heel veel
Ik hou van haar zo
Zoals ze is
Ze is zo
Zo LIEF
18-3 Gesprek
Huil niet,
Verberg de traan
Bid niet
Zwijg in stilte
Stampvoet niet
Loop op sokken
Schreeuw niet
Zwijg in stilte
Spreek niet
Zeg wat
maar
Spreek niet
De pijn verdwijnt
in de stilte
Van het dagelijks
gesprek
We zeggen niet
Ik hou van je!
Nog meer dan toen
We zeggen niet
Ik mis je, nu al
Nog meer dan toen
We zeggen niet
Hoe lang nog
Het hoeft niet:
Zo weet ik
Alles is al eens gezegd
Het hoeft niet
Zo voel ik
Alles is gedeeld
Zo blijft het pijnloos
pijnlijk, onvermijdelijk.
Het eenvoudige gesprek,
En de stilte daarna.
17-3: Wachten
Treinen hebben veel talenten, het mooiste wat ze doen is mensen samen kneden op perrons, wachtkamers en in coupe's. Kleine klupjes mensen staan eendrachtig in een glazen wachtruimte of zitten gedrieen naast elkaar op een metalen bank op het perron. Het spoor heeft tijd van hen gestolen. Een beloofde trein verscheen niet, iedereen achterlatend in reservertijd.
Een enkeling mokt, een ander neemt het onvermijdelijke als een cadeautje, zoals ik. Heerlijk, eigenlijk, verlost van de druk van het moeten, ben je overgeleverd aan een hogere en ongrijpbare macht en geef je je over aan: wachten!
Sommigen willen dan praten, want zo verstrijkt de tijd, ik wil alleen maar stilte, alleen de herrie van het station. De treinen die zwoegen, de kaartenknippers en machinisten met zware zwarte schoudertassen, de snackende wachters, de samenscholende rokers, de rennende overstappers, slepend met bagage. Stil genieten tot knarsend de wagon voor ons staat en het wachten stopt. Jammer!
Sommigen willen dan praten, want zo verstrijkt de tijd, ik wil alleen maar stilte, alleen de herrie van het station. De treinen die zwoegen, de kaartenknippers en machinisten met zware zwarte schoudertassen, de snackende wachters, de samenscholende rokers, de rennende overstappers, slepend met bagage. Stil genieten tot knarsend de wagon voor ons staat en het wachten stopt. Jammer!
vrijdag 15 februari 2013
Verdriet
Dag jongen,
Ik keek in je ogen en herkende het verdriet, toen ik begin deze week vanuit de winterkou de aula binnenging. Raakte je aan, greep je hand en schouder, even keken wij elkaar aan, sprak de rituele woorden die dan worden gezegd, maar voor mij zijn dit slechts woorden en deze raken de ziel van het verdriet niet. Dat ligt niet aan de woorden, woorden kunnen dat eenvoudigweg niet, althans sommige.
Wilde meer zeggen, maar wist niet meer, en bedacht later, er is ook niet meer te zeggen. Alleen de troost, misschien, dat je niet alleen bent. Niet alleen in je verdriet en missen..Familie, vrienden, bekenden hebben je de hand geschud. Ze zagen misschien moe gehuilde ogen, ik zag ze in ieder geval. Je vader breekbaar, zijn ogen donkerder, zijn huid leek dun haast van perkament. Maar ik zag ook strijdbaarheid en moed. Nu nog niet, alles is nog open en niets is nog toegedekt door de tijd, die immers heel veel heelt.
Waarom dan deze korte brief? Eenvoudig Edwin, uit vriendschap. En in het besef dat het grootste verdriet, dan ontstaat als alles voorbij is. Ieder weer terugkeert naar zijn eigen huis en de stilte voelt en de leegte die zich niet meer vult. Weet dan, als je je afvraagt waar komen deze tranen toch vandaan, dat dat verdriet is dat naar bovenkomt, onvermijdelijk, maar dan oplost, tot het weg is en de mooie herinnering aan een lieve moeder weer naar voren komt.
Weet ook dat als verdriet verdeeld wordt, de last door meerderen wordt gedragen. Misschien verlicht deze korte brief de last een beetje, weet je gesteunt grote vriend.
Peter
Ik keek in je ogen en herkende het verdriet, toen ik begin deze week vanuit de winterkou de aula binnenging. Raakte je aan, greep je hand en schouder, even keken wij elkaar aan, sprak de rituele woorden die dan worden gezegd, maar voor mij zijn dit slechts woorden en deze raken de ziel van het verdriet niet. Dat ligt niet aan de woorden, woorden kunnen dat eenvoudigweg niet, althans sommige.
Wilde meer zeggen, maar wist niet meer, en bedacht later, er is ook niet meer te zeggen. Alleen de troost, misschien, dat je niet alleen bent. Niet alleen in je verdriet en missen..Familie, vrienden, bekenden hebben je de hand geschud. Ze zagen misschien moe gehuilde ogen, ik zag ze in ieder geval. Je vader breekbaar, zijn ogen donkerder, zijn huid leek dun haast van perkament. Maar ik zag ook strijdbaarheid en moed. Nu nog niet, alles is nog open en niets is nog toegedekt door de tijd, die immers heel veel heelt.
Waarom dan deze korte brief? Eenvoudig Edwin, uit vriendschap. En in het besef dat het grootste verdriet, dan ontstaat als alles voorbij is. Ieder weer terugkeert naar zijn eigen huis en de stilte voelt en de leegte die zich niet meer vult. Weet dan, als je je afvraagt waar komen deze tranen toch vandaan, dat dat verdriet is dat naar bovenkomt, onvermijdelijk, maar dan oplost, tot het weg is en de mooie herinnering aan een lieve moeder weer naar voren komt.
Weet ook dat als verdriet verdeeld wordt, de last door meerderen wordt gedragen. Misschien verlicht deze korte brief de last een beetje, weet je gesteunt grote vriend.
Peter
Abonneren op:
Posts (Atom)