17-3: Wachten

Treinen hebben veel talenten, het mooiste wat ze doen is mensen samen kneden op perrons, wachtkamers en in coupe's. Kleine klupjes mensen staan eendrachtig in een glazen wachtruimte of zitten gedrieen naast elkaar op een metalen bank op het perron. Het spoor heeft tijd van hen gestolen. Een beloofde trein verscheen niet, iedereen achterlatend in reservertijd.

Een enkeling mokt, een ander neemt het onvermijdelijke als een cadeautje, zoals ik. Heerlijk, eigenlijk, verlost van de druk van het moeten, ben je overgeleverd aan een hogere en ongrijpbare macht en geef je je over aan: wachten!

Sommigen willen dan praten, want zo verstrijkt de tijd, ik wil alleen maar stilte, alleen de herrie van het station. De treinen die zwoegen, de kaartenknippers en machinisten met zware zwarte schoudertassen, de snackende wachters, de samenscholende rokers, de rennende overstappers, slepend met bagage. Stil genieten tot knarsend de wagon voor ons staat en het wachten stopt. Jammer!