12-08-2013 Schuurpapier - voor het slapen gaan.

Vond dagboeken iets voor meisjes van 13 bijvoorbeeld, maar aangezien mijn vrouw dagelijks versjes schrijft én geen 13 meer is, dacht ik waarom ook niet. Schrijf ik op wat er dagelijks gebeurt, om mij heen, wat me verwondert, blij maakt of irriteert, zeg maar wat er dagelijks langs ons schuurt aan indrukken in de vorm van beeld geluid en geur. Laten we vooral de laatste niet vergeten.

Dus...

Draaien en woelen in bed.

Zo vlak nadat het bedlampje uitgaat, de nog koude lakens nog niet zijn opgewarmd door het lijf, bespringen mij de gedachten, die hoe onzinnig ook, in het donker vervormen van zwak hersenspinsel naar absolute logica. Zijn die gedachten soms beestjes die zich nestelen op het kussen en bij de eerste ademteug van een mens en zich via de neusholte een weg banen naar mijn brein? Ongelofelijk! Volgens mij paren die beestjes daarna ook nog, want eenmaal binnen worden het er alleen maar meer.

Probeer ze dan te schoppen, of te slaan, maar dat werkt niet. En vermanend toespreken ook al niet:. Het geteisem blijft geoefend tergen en drukken met hele kleine voetjes daar waar juist het pijnpunt zit.
Ik klauter het bed uit, loop naar beneden, doe een lamp aan in de keuken en neem een groot glas water.
Nu vermoed ik dat lamp-aan door deze soort wordt gezien als een vooraankondiging van een snel-verdwijning. Hoeveel het er ook zijn: als het peertje haar stralen zend, geen verzinsel of spinsel te bekennen: waar zijn die zotte dingen heen? Zijn ze nu helemaal verdampt?

Waren ze er dan eigenlijk wel? Aaah gék word je ervan. Besluit nu dat ze er niet zijn. Tot, tot het licht uitgaat.