De afgelopen nacht raasde alles om het huis, de wind, en ook de regen sloeg om zich heen. Herfstgeweld en wat losse dromen daar tussendoor. Klik - de bedlamp aan en de wekkerradio uit.
Een nieuwe dag, mijn lief heeft buikpijn, pijn, dat zie ik aan haar ogen. Ze zegt niets, maar zegt genoeg.
Vandaag maar eens naar de huisarts, de opluchting klinkt door in haar stem, als ze me belt, er wordt onderzocht, er wordt gekeken. Maar ook voor mij toch: stil maak ik me zorgen over dingen die komen gaan, nu kijkt iemand mee. Dat helpt.
Zo ben ik halverwege de dag, vanmiddag met mijn lief thuis, de start van een week.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten